Gambia 2012
Vertrek - 18/01/2012 - 19/01/2012 - 20/01/2012 - 21/01/2012 - 22/01/2012 - 23/01/2012
24/01/2012 - 25/01/2012 - 26/01/2012 - 27/01/2012 - 28/01/2012 - 29/01/2012 - 30/01/2012 - 31/01/2012
Voor meer info over het "Gambia-project 2012" - zie folder
Vertrek Gambia
Vannacht vertrekken ze !
10 leerlingen uit de richtingen Elektrische Installaties, Werktuigmachines en Hout werden vanmorgen uitgewuifd door de medeleerlingen van KA Schoten – Schilde campus TSO / BSO.
Vanuit Schiphol rechtstreeks naar Gambia Airport …
Daar worden ze opgewacht door leerlingen van een plaatselijke technische school (Gambian Technical Training Institute), die samen met onze ‘Bende van Schoten’ 14 dagen zullen samenwerken aan twee projecten.
In het Sukuta Health Center, waar onze school reeds 3 jaar werkte aan een renovatie, is tevens een malarialaboratorium gevestigd, waar wekelijks honderden testen worden uitgevoerd. Dankzij een genereuze schenking van een lid van de vzw Steen, onze partner in dit totaalproject, kunnen we dit labo uitbouwen tot een degelijk, van moderne uitrusting voorziene, werkplek. Een 40' container werd reeds vooruit gestuurd met alle nodige materiaal (en andere nuttige zaken).
De Sukuta Lower Basic School huisvest ca. 2.000 leerlingen. Er zijn er een aantal gebouwen in onbruik geraakt en voldoen niet meer aan de meest elementaire eisen om er les te kunnen geven.
Met enkele eenvoudige ingrepen kunnen deze gebouwen terug gebruiksklaar gemaakt worden.
Het werk zal voornamelijk bestaan uit het lekvrij maken van de dakbedekking, vernieuwen van plafonds en deuren en herstellen van schoolbanken en dergelijke.
We wensen onze “handige Harry’s” veel succes !!!
Omstreeks 2:00u., 's nachts (!), begon de (koude) tocht met de schoolbus, richting Schiphol, waar we klokslag 4:00u. aankwamen. De check-in voor onze vlucht naar Banjul (The Gambia) was vrij vlug geklaard, zodat we nog ruim de tijd hadden om Schiphol 'te verkennen'. Om 6:30u. gingen we aan boord van vlucht OR 477 van Arkefly, die stipt op tijd vertrok (7:00u.).
We hadden een vlucht van 5:25u. voor de boeg. Met de nodige hazeslaapjes, filmpjes en andere afleidingen ging dit redelijk vlug vooruit en om 11:57u, plaatselijke tijd (een uurtje vroeger dan thuis) landen we op onze bestemming. Veel vroeger dan aangegeven op de reispapieren!
Het werd algauw duidelijk bij het verlaten van het vliegtuig: een temperatuur van ca. 30° C.!
Na het traditionele wachten op onze bagage werden we met een autobus naar Lemon Creek Hotel gevoerd. Voor de 'anciens' is dit hotel een openbaring t.o.v. dit van de vorige jaren! Na een vriendelijke ontvangst, met welgekomen frisdrank, zochten we onze kamers op waar een douche de vermoeidheid wegspoelde.
Intussen kwam Yaps, onze toeverlaat gedurende deze twee weken, met 3 leden van het Sukuta Village Development Committee, ons begroeten en werd reeds afgesproken voor morgen.
Een praktisch en onvoorzien probleem daagt reeds op. Donderdag 19 januari is het 'inauguration day'; de opnieuw gekozen president Jammeh is herkozen en wordt dus opnieuw geïnstalleerd. Onze planning moet dus een beetje gewijzigd worden, maar geen nood: werk genoeg 'aan de winkel'.
Na wat verkenning van het hoteldomein begonnen de magen te knorren en gingen we richting Jamaa's, het voor sommigen heel bekende restaurant waar we met open armen werden ontvangen. Sommigen konden dus kennismaken met typische gerechten zoals Barracuda, maar het traditionele overheerste nog wel bij de keuze.
Uiteindelijk werd dan de weg terug ingeslagen naar het hotel, waar de bedden lonkten na zoveel uren.
Morgen, na het ontbijt, worden we naar het Sukuta Health Center gebracht en begint het 'echte' werk!
Donderdag 19 januari 2012
Iedereen tekende 'present' aan het ontbijt om 7:30u. Keuze genoeg aan het ontbijtbuffet zodat we zeker niet met een hongergevoel deze eerste dag moesten aanvatten.
Yaps kwam ons ophalen met een busje, niet het vertrouwde 'King Salomon' vehikel, maar een witte 'bush taxi', ruim genoeg voor onze groep. Flamboyante Yaps wist natuurlijk onmiddelijk de jongens voor zich te winnen...
Op weg dus naar Sukuta Health Center dat - zelfs op een 'feestdag' - in volle bedrijvigheid was. Aunty Sally, de hoofdverpleegster kwam ook de groep begroeten en dan werd poolshoogte genomen van het werkterrein; het labo was nog niet open, dus wandelden we eerst naar het belendende schooltje, waar het vandaag ook geen les was.
Nadien, in het labo, wachtte ons een verrassing: het was niet alleen leeggemaakt zoals gevraagd, maar men zelfs reeds aan renovatie begonnen door een volledige consool te metsen. Langs de ene zijde werk gespaard voor ons maar gezien een en ander niet gecommuniceerd en gecoördineerd werd, moeten we toch aanpassingen doen om ons materiaal te kunnen plaatsen.
Tweede probleem: zoals reeds gevreesd kon de container vandaag niet vrij komen uit de haven, gezien er... niet gewerkt werd. Er werd afgesproken dat Francois en Jo, samen met enkele leden van het VDC van Sukuta, morgen, heel vroeg, naar de haven zouden gaan om dit te regelen.
Eerste taak was dan om verder alle 'rommel' uit het labo te verwijderen en beide lokaaltjes enigszins op te kuisen.
Rond 13u wandelden naar de lunchplaats: nog een verrassing voor de 'anciens': Yaps had een andere ruimte 'gehuurd' voor deze periode. Wél comfortabeler dan vroeger, maar minder pittoresk. Chicken Yassa stond op de menu: voor sommigen de eerste kennismaking met de Gambiaanse keuken. Het viel in eenieders smaak en de porties waren zeker voldoende.
Terug in SHC werd al een beetje voorbereiding gedaan op het vlak van de nodige elektriciteitsleidingen naar het labo.
Bij gebrek aan het nodige materiaal werd dan het werk gestaakt rond 15:30u, wat welgekomen was door de hoge temperatuur (ca 28° C).
Terug in het hotel, voor sommigen tijd voor een zwemmetje, in zee of in de zwemdok.
Rustig aan tot etenstijd, bij Jamaa's. Een vast scenario...
Morgen begint het 'echte' werk...
Vrijdag 20 januari 2012
Gambia... Here we are
Bij het ontbijt wisten we niet wat de dag ons zou brengen; Jo en Francois vroeg weg naar de haven om de container te 'clearen', de rest ven de 'bende' naar Sukuta om daar reeds voorbereidend werk te leveren. Voorbereidend? Neen: het werd een hele klus! Onze 'elektriekers' legden de leidingen naar het labo, en er werd in het labo reeds een en ander aangepast voor het plaatsen van werkbladen.
Dan werden alle pijlen gericht naar de Lower Basic School. Voor de drie te renoveren klaslokaaltjes waren reeds in onze opdracht door een plaatselijke smid 16 raamkaders vervaardigd die geplaatst moeten worden in de voor- en achterwand van deze lokalen. Maar eerst moesten de openingen gemaakt worden! Met enkele zware hamers en beitels werd de brute kracht gebotvierd! Iets afbreken kan blijkbaar prettig zijn... Ja zelfs Yaps stak een handje toe!
Intussen waren Jo en Francois aan hun kalvarietocht begonnen, bijgestaan door 3 leden van het Village Development Committee. Van het ene kantoor naar het andere, dan naar de haven zelf ( ook nog een administratie), en dan op zoek naar de container. Spektakel gewaarborgd! Een 40' container van ca. 10 ton eventjes zien opheffen en transporteren is wel bijzonder. Maar dan bleek dat de inspectie wel degelijk wou inspecteren... Alles uit de container, op een hoopje; ook de camionette moest eruit. Na veel discussie over de inhoud en opnieuw veel administratie, kon de container terug gevuld worden zonder de auto. Die wordt later overgebracht.
Waarom die zware controle? We vragen uiteraard vrijstelling van invoertaksen en dat wordt niet zomaar toegestaan.
Afin, om ca. 17u kregen we groen licht. De container wordt vanavond afgeleverd, m.a.w. Morgenvroeg om 8u iedereen paraat om naar Sukuta te vertrekken met als eerste opdracht: container uitladen! De zaterdagvoormiddag zal zeker daarmee goed gevuld zijn, en dan kijken we uit naar het weekeinde, met heel wat welgekomen ontspanning. Maar vanavond uiteraard het traditionele avondmaal bij Jamaa's.
Zaterdag 21 januari 2012
Vanmorgen was heel onze groep vroeg uit de veren, gezien verwacht werd dat we zo vlug mogelijk de container zouden afladen. Vele handen maken het werk lichter, dus was een en ander vrij vlug geklaard.
De 2 ijzerbewerkingsmachines, door KA Schoten gereviseerd en bestemd voor onze Gambiaanse partnerschool, de GTTI en elk enkele honderden kilo' wegend, waren niet zo'n eenvoudige klus. Na enkele telefoontjes werd geregeld dat een pickup truck werd gestuurd om de machines onmiddellijk naar de school aldaar te vervoeren. Met een beetje inventiviteit slaagden we erin zonder hulpmiddelen beide machines over te laden. Een hele klus!
Intussen kwamen de 'elders' van Sukuta (de raad van ouderen) onze werkplek bezoeken. Zij betuigden meermaals hun dankbaarheid voor onze hulp aan de gemeenschap van Sukuta.
Na nog even een kort overzicht te hebben gemaakt van de planning van het verdere werk, maandag a.s., was het tijd voor de lunch en nadien... op naar het hotel voor een vrije namiddag.
Vanavond blijven we in het hotel, waar we profiteren van een BBQ en een optreden van Afrikaanse muziek, dans en zang.
Morgen maken we een dagtrip naar het binnenland, naar Bintang Bolong, een natuurgebied aan de mangrove wetland, waar we ook een prauwtocht zullen maken. Verslag daarvan morgenavond.
...
Ook nog even terugkomen op zaterdag...
's avonds was een BBQ voorzien in het hotel, met entertainment van een muziekgroepmet dansers. Aan het buffet konden we ons tegoed doen aan allerlei lekkers. De muziek was begeesterend en de dansen eveneens.
Aan het slot werden de aanwezigen uitgenodigd om op de dansvloer te komen en onze jongens lieten zich dit geen twee keer zeggen. Tot groot jolijt van de anderen lieten ze zien dat ze in Schoten ook wel iets kenden van dansen... Alhoewel ik kan vermoeden dat het volksdnsfestival daar voor weinig tussen zat!
Zondag 22 januari 2012
Een ontspannende dag staat voor de boeg. Om 9u verzamelen voor een daguitstap. Jo zocht een bestemming uit die nooit eerder op het programma stond, nl. Bintang Bolong, op een 80 km afstand van Bijilo.
We paseerden ook Brikama, de 'handcraft market' waar de jongens konden kennis maken met de nationale 'sport' van Gambia... afbieden op de prijs van de aangeboden produkten. We waren er tamelijk vroeg zodat het nog rustig was. Brikama is uiteraard één van de bezienswaardigheden van de streek. Je vind er houtsnijwerk allerhande en kan ook het vervaardigen ervan bewonderen.
Aan de overzijde van de baan is de veemarkt gelegen; meestal geiten worden er verkocht en op de meest bizarre manier meegenomen... soms zelfs met de fiets.
We zetten onze weg verder naar de bestemming: in principe een klein uurtje rijden maar als het busje maar 35 km/u haalt dan duurt het uiteraard wat langer. Het geeft wel de gelegenheid om de omgeving te ontdekken en het viel op hoe die wijzigde. De huizenbouw werd 'primitiever' met meer lemen muren en soms met bladeren dak. Ook waren er enkele christen kerken op de weg, wat eerder een uitzondering is in een voor 95% moslimland. Opvallend is dan ook de politiecontrole in elk dorp waar men passeert. Meestal slechts voor de vorm, maar telkens moesten we stoppen (en moest het busje terug 'snelheid' halen).
Uiteindelijk kwamen we dus aan in de Bintang Bolong Lodge: Bintang is de naam van het dorp, Bolong betekent 'zijrivier' of 'kreek' (van de rivier Gambia) en lodge is uiteraard de verblijfplaats. Het wordt gerund door de plaatselijke bevolking en biedt, naast een restaurant, gelegenheid tot overnachting, met elementair comfort.
We kregen onmiddellijk de gelegenheid voor een boottocht over de Bolong, met een houten prauw, aangedreven door een motor. De rivier loopt door de mangroves, waar aan de wortels oesters worden geplukt. In de rustige omgeving konden we slechts enkele prachtige reigers en kraanvogels opmerken, naast enkele Kingfishers en ijsvogels. In de Bolong worden ook demeest voorkomende vissen zoals Barracuda, Ladyfish en Butterfish gevangen...maar blijkbaar niet op zondag...
Terugkerend van deze boottocht stond de lunch klaar: kip met rijst en currysaus.
Op de terugtocht naar 'huis' bleek het busje opeens sneller te rijden! Yaps en de chauffeur wilden blijkbaar tijdig terug zijn om de voetbalwedstrijd van hun plaatselijke club te kunnen bijwonen! Zo eindigde deze trip met nog wat ontspanning in het hotel en de traditionele maaltijd bij Jamaa's.
Maandag begint het 'echte' werk !!!
(wordt vervolgd)
Maandag 23 januari 2012
Een speciale dag! Veel activiteiten - we bedoelen dan wel 'werk' - stonden op het programma.
Vandaag maakten we nl. kennis met onze GTTI-studenten; 8 jongens en 2 meisjes. Onmiddellijk werd het werk verdeeld, want in het labo van het SHC moesten nog leidingen en een verdeelkast geplaatst worden en een aantal gemetste sokkels afgebroken worden. Daarnaast werd de meegebrachte kledij gesorteerd.
Ook in de Lower Basic School werden 'alle hens aan dek' geroepen; verschillende oude ramen (lees: muren met gaatjes) werden uitgebroken. Veel bruut werk dus!
Intussentijd zou Francois opnieuw naar Banjul (= hoofdstad) gaan om de meegebrachte camionette vrij te krijgen. En rond Het middaguur kwam dr. Inge aan.
Iedereen wist dus zeker wat te doen...
Onze elektriciteitsjongens hadden allicht de aangenaamste taak gezien ze 2 vrouwelijke 'collega's' als buddies kregen. Dat één van beiden eerder feestkledij had aangetrokken was niet bepaald handig, zeker niet voor op de ladder of de stelling te staan...! (ze werd er dan ook voorzichtig op attent gemaakt dat werkkledij meer aangewezen was) Verder werden dus de gemetste sokkels en tabletten verwijderd met een pneumatische breekhamer, wat blijkbaar goed vorderde tot... de stroom uitviel! Pogingen om dit werk verder te zetten met hamer en beitel waren vruchteloos, dus moet dit morgen verder gezet worden.
I
n de school hadden ze daarvan geen last: daar is het allemaal handenarbeid... Ook daar vorderde het werk vlug zodat reeds een aantal raamframes konden geplaatst worden.
Intussen werd dr. Inge, partner van J
o, afgehaald op de luchthaven. Inge komt ons nl. een weekje vervoegen. Zij heeft ook een educatief project opgezet met een schooltje uit Edegem (4de lager) om een video-kennismakingsvideo uit te wisselen.
Intussen maakte de 'headmaster' van de school zijn opwachting op onze 'werf'. Voorheen hadden we enkel contact met 'adjunct-directeuren' die ons initatief steeds toejuichten; de headmaster was duidelijk uit ander hout gesneden en begon onmiddellijk bijkomende eisen te stellen (... Dat was toch wel buiten de waard gerekend... met héél Afrika, maar niet met Schoten...).
Blijft nog het relaas uit Banjul: Francois liep opnieuw van het ene ministerie naar het andere om de auto uit de haven te krijgen (elke dag langer kostte nl. geld!) wat uiteindelijk lukte, maar intussen is de wagen bij de douanediensten beland in afwachting van de vrijstelling van taksen. Nog even geduld dus! Een auto invoeren is blijkbaar geen simpele kwestie, vooral als er vrijstelling mee gemoeid is.
In de late namiddag dan terug naar het hotel, waar de zee lonkte om de vermoeidheid en het stof af te spoelen. Eén feit is zeker: we weten morgen wat te doen!
Dinsdag 24 januari 2012
Vandaag een eerder sober verslag... Veel geleverd werk kan je niet altijd met veel woorden omschrijven...
Op de 2 werven werd dus hard werk geleverd! In het labo werd eerst verder met zware middelen overbodig metselwerk uitgebroken en verder de elektriciteit gelegd. Later op de dag werd het eerste deel van de werkbladen - voorlopig - aangepast.
In de lower basic school, ofte het lagere basisschooltje, werden in een eerste lokaaltje de metalen raamkaders afgewerkt en corrigerend metselwerk verricht. Eén van onze zwarte studenten bleek daarbij over bijzondere vaardigheden te beschikken! Oneffenheden (lees: putten) in de vloer werden met steenafval gevuld en geëgaliseerd.
In de beide werkplekken is een goede samenwerking tussen de witte en zwarte jongens (én meisjes!) aanwezig. Het wordt nu reeds duidelijk dat dát deel van deze missie zal slagen, en voor de andere delen leidt dit ook geen twijfel!
Nog even vermelden dat onze groep voor de lunch telkens naar het geïmproviseerd restaurant van Yaps gaat. Telkens probeert hij ons een typische Gambiaans gerecht te serveren en dit valt steeds in de smaak bij onze jongens. Onze zwarte studenten krijgen dan quasi dezelfde schotel opgediend, ter plaatse, en aangepast aan hun eetgewoonten.
Bij terugkeer in het hotel hotel lonkte de zee uiteraard, enerzijds door de warme temperatuur die er op dat uur heerst en zeker door het stof dat dringend moest weg gespoeld worden (ook uit de kelen, maar dat doe je uiteraard niet met zeewater...)
Woensdag 25 januari 2012
Vandaag zet het 'normale' werk zich voort. De inrichting van het labo krijgt een definitieve vorm; de epoxy werkbladen worden gelegd en aangepast en worden morgen vast bevestigd, de elektrische aansluitingen zijn quasi klaar, de verlichting wordt verbeterd.
In het schooltje vordert een en ander spectaculair; men kan bijna niet geloven dat het om dezelfde lokaaltjes gaat waar vorige week gestart werd. In 2 klasjes zijn de ramen volledig geplaatst en de muren en vloeren hersteld. Het derde lokaaltje wacht op dezelfde afwerking. Rest nog een herstelling van het dak, weliswaar eerder voorlopig, gezien ons de middelen en mogelijkheden ontbreken om een nieuw dak te leggen. Schoolborden worden ook nog geplaatst en - indien mogelijk - worden schoolbanken hersteld om de klasjes volledig in te richten. Nog veel werk aan de winkel...
Ook de meegebrachte kledij wordt geleidelijk verdeeld. Van een Antwerps hotel kregen we een grote hoeveelheid dienstkledij, zoals kostuums en hemden, naast werkschorten, hoeslakens en gordijnen. Alles vindt een bestemming, ofwel in het Health Center, ofwel bij de dorpsgemeenschap, ofwel in het GTTI. Ook de door andere bevriende verenigingen of individuele personen ingezamelde kledij krijgt gemakkelijk een bestemming. Hoe onwaarschijnlijk ook, de winterkledij (truien, dikke jassen, e.d.) vindt onmiddellijk liefhebbers. Voor de Gambianen is het hier ook winter... 's Ochtends ca. 20° C. is voor hen vreselijk koud! Over het weer gesproken: het wordt hier van dag tot dag warmer op het middaguur. De dagelijkse wandeling van ca. 500m naar de lunchplaats gebeurt onder een gloeiende zon met een temperatuur van minstens 35° C...
Er worden dus heel wat liters mineraal water en frisdrank door onze groep verzet!
Begrijpelijk dat bij terugkeer in het hotel gesnakt wordt naar een verfrissende duik.
Even over het hotel: ideaal aan het strand gelegen in een mooi aangelegd parkje kunnen we spreken van een zeer comfortabele omgeving. Een oase van rust... Eén klein probleem: internet werkt niet steeds zoals het hoort. We 'piraten' meestal op het nabijgelegen hotel... De kamers zijnevenwel zeer luxueus en het ontbijt - alhoewel niet erg gevarieerd - legt elke dag een stevige basis voor het werk dat erop volgt.
En wat met ons dagelijks vervoermiddel naar Sukuta? Juist groot genoeg voor onze groep, mits er hier en daar een bijkomend zitje wordt geïmproviseerd. Max. snelheid: 40km/u. Voor de richtingaanwijzer wordt een draadje tegen de 'masse' gehouden... het werkt...! Over prijzen gesproken: benzine en diesel kost hier quasi evenwel als in Europa, de lonen echter liggen echter in een verhouding van 1/40ste... Voor een Gambiaan is elke dag een 'struggle for food' om zijn gezin te onderhouden, met een gemiddeld inkomen van 30 Euro per maand. Als we spreken van 'gezin', dan hebben we het over een volledige familie, m.a.w. van kinderen tot grootouders.
Gelukkig is de normale voeding redelijk goedkoop, maar extra's, zoals poedermelk voor baby's, zijn dan weer quasi onbetaalbaar. Vlees of vis staat niet dagelijks op het menu: rijst en bonen is de basis.
Donderdag 26 januari 2012
Het werk zet zich gestaag verder en in feite kunnen we nu enkel in herhaling vallen met de verslagen van de vorige dagen...
Wat is er dan wél aan nieuws? In het schooltje waar onze witte en zwarte jongens labeurwerk verrichten, zijn ook een drietal Duitse jonge meisjes aan het werk. Zij geven Computerlessen, lichamelijke opvoeding, e.d. en blijven ca. 5 maanden (!) ter plaatse in Sukuta, waar ze logeren bij Gambiaanse gezinnen. Tot zover misschien niets speciaals, maar als men de omstandigheden kent, dan kunnen we enkel bewondering hebben voor deze 18-jarigen. Logeren bij een Gambiaans gezin betekent: geen sanitair, slapen op een matrasje, geen elektriciteit, geen echte ontspanning, geen privacy, 'leidingwater' als drank en maaltijden zoals het 'uitkomt'... Alles behalve luxe dus!
Ook het lesgeven blijkt geen sinecure; met een Europese mentaliteit komt men geen stap verder, dus is een groot aanpassingsvermogen erg nodig. We nodigden deze meisjes vandaag uit om samen met ons de lunch te gebruiken bij Yaps, wat zeer gewaardeerd werd.
Toch nog even over het werk; alhoewel niet echt voorzien, werd toch de mogelijkheid gevonden om het dak van het schoolgebouwtje voorlopig te herstellen: bij temperatuur van > 35° C op een metalen dak werken lijkt gekkenwerk maar onze zwarte vrienden zagen er helemaal geen graten in om dit werk te verrichten terwijl onze jongens aan de afwerking van de lokaaltjes bezig waren.
Het ziet er dus allemaal goed uit!
Na aankomst in het hotel (wat een luxe in vergelijking met de Duitse meisjes...), met het dagelijkse zwemmetje of andere ontspanning, werd een verrassing aangekondigd door Jo: gewoon, afspraak aan het zwemdok om 19u. Zogezegd zo gedaan, en nadat Jo iedereen langs eenpadje naar het strand loodste kwamen we aan de strandzijde van het hotel, waar een tafel gedekt stond en een BBQ voor onze groep werd voorbereid. Er was ook een strandvuur voorzien. In deze wintertijd is het algauw om 20u 'pikkedonker', maar met kaarsjes op de tafel, enkele zaklampen of gsm's en later het strandvuur, werd het algauw stemmig. Ook Yaps vervoegde onze groep en zat mee aan tafel. Verschillende slaatjes, aardappelen, pasta, rijst, aubergines, vlees en vis zorgden ervoor dat niemand met honger van tafel ging, en bovendien had het hotelmanagement ook nog speciaal een taart laten bakken...
Terwijl we op die manier gezellig konden tafelen, viel het hotel tot driemaal toe zonder stroom. We kunnen ons voorstellen dat iedereen jaloers was op die gezellige bende, die daar geen last van had!
Vrijdag 27 januari 2012
Vrijdag: Ju'mah: het vrijdaggebed van de moslims, hetgeen we uiteraard respecteren en dus wordt om 12:30u het werk gestopt.
In het labo is het eerste kamertje aan de fase van afwerking toe. Morgen kan daar het eerste, nieuwe, meubilair geplaatst worden. De nieuwe koelkast voor geneesmiddelen is reeds geïnstalleerd en heeft blijkbaar de tocht met de container toch goed doorstaan.
In de tweede kamer wordt ook nog elektriciteit bijgeplaatst. Morgen wordt in beide kamers de watertoevoer (en afloop) gelegd door één van onze zwarte jongens die loodgieterservaring heeft.
In het schooltje wordt verder aan het dak gewerkt en binnen zijn de schoolborden geplaatst.
Het resultaat is méér dan bevredigend (rekening houdend met de toestand waarin het gebouw zich bevond); een leerkracht kwam reeds een lokaaltje 'claimen'!
Jo en Inge brachten ook enkele speeltuigen vanuit België mee, nl. een schommel en een wip, waardoor het in onbruik geraakt speelpleintje terug door de kinderen kon gebruikt worden. Het was onmiddellijk aanschuiven geblazen!
Ook de meegebrachte kledij is stilaan verdeeld, terwijl gespecialiseerde kledij en materiaal aan zowel de GTTI als aan het Sukuta Health Center wordt gegeven.
Intussen wordt getracht een beetje orde in de chaos te brengen... veel medisch materiaal, dat door andere organisaties werd geleverd tijdens de voorbije jaren, is ongebruikt gebleven, want ongeschikt voor dit hospitaaltje. We zullen trachten om de weg te (laten) vinden om dit materiaal op een betere bestemming te brengen. Zo ook voor bv. het labo-afwastoestel en de steriliseeroven die wijzelf meebrachten; de elektriciteitsvoorzieningen blijken onvoldoende krachtig om deze toestellen degelijk te laten functioneren, dus zullen we aandringen dat ze ter beschikking komen van het hoofdhospitaal in Banjul.
Onze lichte vrachtwagen, die ter beschikking wordt gesteld van het GTTI, zit nog in de administratieve molen, maar komt zeker op de juiste plaats terecht.
Deze namiddag was het een vrij moment voor iedereen: sommigen profiteerden ervan om een extra rustmoment in te lassen, anderen namen van de gelegenheid gebruik om te gaan surfen op de golven. Een welgekomen ontspanningsmoment na een drukke week.
Morgen nog een halve werkdag en na dit weekeinde gaan we dan naar de 'eindsprint', m.a.w. de afwerkfase van het project.
Zaterdag 28 januari 2012
Zaterdag... Nog een halve dag werk vooraleer we kunnen profiteren van een welverdiend rustweekeinde. 'Werk' bleek die voormiddag uiteindelijk maar relatief te zijn. In het schooltje was elektriciteit nodig om een aantal zaken af te werken. Het lokaaltje met stopcontact was echter gesloten. Schotense plantrekkers vinden uiteraard een oplossing, nl. een extra lange verlengkabel zodat stroom van het ziekenhuis kon gebruikt worden. OK? Neen, op dat moment valt daar de stroom uit... Paniek? Neen, kabel iets langer gemaakt en aangekoppeld in de 'shop' op het terrein. Nu OK? Neen, op dat moment valt ook daar alle stroom uit. Resultaat: niets kunnen realiseren! Maar nog geen paniek; het werk zal zeker afgeraken.
En wat dan in het labo? Niet echt elektra nodig: twee Gambiaanse vrienden kochten het nodige materiaal om de waterleiding naar de twee lokaaltjes te leggen. Duidelijk jongens die van aanpakken weten zodat we maandag enkel de leidingen moeten testen. Met een beetje metselwerk konden we intussen ook 'wat gaten opstoppen'...
Het werkblad in het 2de lokaaltje werd afgesteld zodat het maandag kan afgewerkt worden. Het nieuwe labomeubilair zal dan geplaatst worden en het nieuwe labo zal een feit zijn.
Om 17u had een gesprek plaats met het Village Development Committee (VDC), waarbij ook de Alkalo ( dorpschef) en de Council of Elders ( ouderenraad) aanwezig zijn. Dit gesprek had tot doel na te gaan welke bijdrage zijzelf verder kunnen leveren om het gerealiseerde werk in stand te houden en welke projecten in een volgende fase door ons prioritair kunnen verricht worden. Er worden enkele suggesties gedaan die verder bekeken zullen worden. Het sleutelwoord voor de samenwerking in de toekomst is daarbij: 'communicatie'. Met het nieuwe VDC is een nieuwe 'wind' gaan waaien in Sukuta, zodat we die samenwerking zeer positief tegemoet kunnen zien. Na overvloedige dankbetuigingen, vergezeld van een gebed ter onzer ere, konden we ons trafitioneel avondluik (lees: eten bij Jamaa's) inzetten.
Morgen is er dan tijd voor ontspanning.
Er staat o.a. een kennismaking met de grootste markt van Gambia, nl. Serrekunda, op het programma. Nadien bezoeken we enkele bezienswaardigheden in Bakau en rijden we door naar Cape Point, het meest noordelijke punt van West-Gambia. Maar daarover meer in ons volgend verslag.
Zondag 29 januari 2012
Zondag, rustdag. Alhoewel, een uitstap naar enkele bezienswaardigheden werd gepland. Om 10u vertrok het busje richting Serrekunda, de grootste 'Vogelenmarkt' van Gambia. Een ongelofelijke mierenhoop met kraampjes allerhande. Voor 'westerlingen' wel een hele ervaring als je de zwermen vliegen rond voedingswaren waarneemt, maar... This is Africa, not Europe!
Vervolgens werd de richting Bakau ingeslagen waar een speciale plaats bezocht werd, nl. het Kachikally Crocodile Pool. Aan de ingang was een museum gevestigd waar een aantal speciale accenten van Gambia worden benadrukt, zoals de geschiedenis van Bakau, de rivier Gambia, de besnijdenis, alsook traditionele kledij en maskers. Verder in het park kwamen we dan aan de krokodillenpoel, waar de dieren erg lui in een poel lagen. Eén krokodil lag te wachten op een vriendelijke streling van de bezoekers en het spreekt vanzelf dat de jongens dat zich geen twee keer lieten zeggen.
Verder in Bakau bezochten we een craftmarket om daarna richting kust te gaan waar we aan Sunset Beach de 'meters' hoge golven konden aanschouwen. Zwemmen stond niet op het programma want de voorkeur ging naar een bezoek aan het Bijilo Monkey Park. Maar uitendelijk lonkte het hotel met zwemfaciliteiten sterker dan dat, niet in het minst door de warmte, en werd de weg naar Lemon Creek ingeslagen.
Een rustige en toch drukke dag!
Maandag 30 januari 2012
Alieu Saisy, Kaddy - B - Jatta, Sannjo Banny, Buba Jatta, Albert Mendy, Mamadou N'Dole, Kakai Jammeh, Buba Ceesay, Francis Jabang, Fatamatou Colley, Ebrima Barrow, Bakary Sambou.
Gaat er al een lichtje branden? Dit zijn de namen van de jongens en meisjes, leerlingen van het GTTI, die ons gedurende de ganse periode terzijde stonden bij de uitvoering van het project. We naderen de 'finale' en vandaag stond in het teken van de afwerking.
De waterleiding in beide labokamertjes, opcementeren van uitgekapte delen, assembleren van het labomeubilair, e.d.: alles stond in het teken van de afwerking. Foto's zullen later het resultaat illustreren. In het schooltje beperkte alles zich tot het opruimen.
Samen met een lid van het VDC werd nagegaan wat eventueel in een volgende fase kan uitgevoerd worden. Alles draait in het schooltje rond licht. Waar de directie dacht aan elektriciteit in de meest recent gebouwde lokalen, meenden onze leden dat voorrang moet gegeven worden aan renovatie, desgevallend met verlichting, zodat deze lokalen zowel bij dag als bij valavond kunnen gebruikt worden. Dit wordt verder gecommuniceerd met het Village Development Committee, die in de toekomst als go-between zal functioneren.
In de late namiddag ging er een voetbalwedstrijd van 'veteranen' door in Sukuta; 'onze' Yaps speelde mee en onze footballfreaks wilden graag supporteren. Tom, Bradley, Michael en Jordi gingen samen met Johny Colin naar het plaatselijk 'voetbalstadion' (een zandvlakte met 2 doelen). Niet ongewoon: de wedstrijd begon met één uur vertraging, zodat onze jongens slechts één helft konden bijwonen. Juist op tijd terug om de weg naar Jamaa's, ons huisrestaurant, in te slaan...
Morgen staat er heel wat op het programma: verder afwerken en opkuisen, rest van de kleding verspreiden, de verjaardag van Kaddy (één van de twee vrouwelijke GTTI'ers), een officiële dankbetuiging door het VDC en de ouderen van het dorp. Maar daarover later meer.
Dinsdag 31 januari 2012
The final countdown...!
De laatste dag in Sukuta stond uiteraard in het teken van alle dagelijkse items die nu voor de laatste keer aan bod kwamen.
De verplaatsing met het vertrouwde busje, de begroeting met de Gambiaanse leerlingen, het werk in Sukuta Health Center en de Lower Basic School, de dagelijkse wandeling naar - en de lunch bij - Yaps met zijn zus Denja (de kokkin) en zijn zoon Lamin (de opdiener), enz.
We begonnen evenwel eerst met het wensen van een gelukkige verjaardag aan Kaddy, onze vrouwelijke leerling-elektrieker. Het hoeft geen uitleg dat ze heel verrast was door een geschenkje, een wenskaart met al onze namen erop en het zingen van 'happy birthday' door de ganse groep.
Uiteraard moest er ook gewerkt worden; een ploeg ging naar de Lower basic School, waar hen een prettige verrassing te wachten stond; de drie klaslokalen waren nl. reeds in gebruik! Zeer enthousiaste leerlingen en leerkrachten lieten duidelijk merken dat ons werk zeer gewaardeerd werd. En het werk zat daar er duidelijk op. Missie geslaagd!
In het malarialabo stond alles dan weer in het teken van opkuisen; het was voorheen reeds duidelijk dat in de toekomst het SHC over één van de best uitgeruste labo's zou beschikken.
Ondertussen hadden we ook ontdekt dat het medisch onderzoek van zwangere vrouwen in een ander gebouw gebeurde op een onderzoekstafel die deze naam niet waardig was, terwijl in 'ons' gebouwtje een quasi nieuwe tafel ongebruikt bleef; alleen moest het mechanisme ervan nagekeken worden. Enkele ontbrekende onderdelen werden geplaatst zodat een en ander prachtig functioneerde en we deze onderzoekstafel daar konden plaatsen. Dankbaarheid alom!
Maar deze dag was er ook een van afscheid nemen... o.a. van de vertrouwde gezichten tijdens de dagelijkse lunch bij Yaps.
Er was ook een 'plechtige' ceremonie gepland door het Village Development Committee en de 'Elders' (de ouderen) van Sukuta, die dan ook rond 15u kwamen afgezakt naar het SHC. Met zo'n 20-tal leden, onder aanvoering van de Alkalo, bewonderden ze het geleverde werk!
Nadien werden een aantal toespraken in Mandinka (plaatselijke taal) gehouden, waarbij onze groep meermaals bedankt werd, alsook Yaps, als inwoner van Sukuta en go-between tussen de verschillende meewerkende partijen. Er werden ook videobeelden opgenomen (met Super8), die - naar het scheen - aan de Gambiaanse televisiezender zouden doorgegeven worden... Maar dat zullen we uiteraard niet kunnen waarnemen! Verder gezelligheid troef, en zelfs de stokoude Alkalo (dorpschef) vond gelegenheid tot een grapje. Onze vrijwilliger Myriam werd bovendien 'gedoopt' tot... Mama Sukuta !!!
En dan kwam het 'echte' afscheid tussen de witte en zwarte jongeren, die heel die tijd samenwerkten. Het was duidelijk dat er tussen hen op die korte tijd hechte vriendschap ontstaan was!
Volgde dan de... laatste tocht, terug naar het hotel, met het vertrouwde busje... Daar aangekomen was het voor sommigen een laatste duik in de zeegolven, anderen gingen nog even afscheid nemen van Jamaa, of begonnen aan de inpak van hun bagage.
's Avonds werd voor onze groep nogmaals een BBQ georganiseerd in het hotel, aan de rand van het zwemdok. Later kregen we nog het bezoek van Yaps, die bij wijze van afscheid voor iedereen een halssnoertje en typische pindakoekjes als geschenk meegaf. Een mooie afsluiter van die dag!
Morgen staat alles uiteraard in het teken van het vertrek; te 11u15 worden we afgehaald door de bus die ons naar Yundum Airport brengt, en dan staat ons nog een lange dag te wachten want de aankomst in Schoten is te voorzien rond middernacht.
We sluiten dus hiermee deze verslagenreeks af, want er is geen mogelijkheid om van die laatste dag nog een relaas door te geven.
Groeten uit The Gambia van
Bradley, Glenn, Jordi, Kevin, Michael, Patrik, Tom en Yannick, en Jo, Johny, Kruno, Staf en Francois... de 'Bende van Schoten'...!
Bedankingsmail vanuit Gambia
Hieronder een blijk van waardering, uitgaande van de GTTI (Gambian Technical Training Institute), voor het geleverde materiaal en de uitgevoerde werken tijdens het verblijf van de "Bende van Schoten" in The Gambia.
On half of the school, the students and the staff we would to thank you so much of donating the school with vehicle, equipment ant some stuffs which came at a right time.I can assure you that the materials which you donated us will be taken care and use properly.Once again, we would like to say a big thanks to you.May God guard and strengthen the link from strength to strength.We wish you success, long life and prosperity.
Yours sincerely
Sidat Darboe