DE AVONTUREN VAN "DE BENDE VAN SCHOTEN" - EDITIE 2010
Woensdag 27 januari
Op een vrij ontspannen manier kon deze ochtend alles op punt gesteld worden. Na het opruimen van het materiaal konden ook de noodoperatiekamer en de anesthesiekamer gekuist en ingericht worden. Het was voor iedereen een prettig moment om het resultaat van 2 weken arbeid op deze manier te kunnen bewonderen.
De plechtige ceremonie werd in de voormiddag afgeblazen wegens een overlijden van de moeder van de regionaal directeur van het ministerie van Gezondheid. Dit spijtig voorval gaf dan wel de mogelijkheid om alles piekfijn in orde te maken gezien na de lunch toch een beperkte plechtigheid zou plaats hebben.
Omstreeks 14:30u kwam de Alkalo, samen met enkele personaliteiten van Sukuta naar de campus en dan wachtte ons team een prettige verrassing. Naast een dankbrief en een certificaat voor KA Schoten en de vzw Steen, kreeg elk lid een zeer origineel geschenk uit handen van de Alkalo… en meer zeggen we daar niet over…! Het werd door iedereen in elk geval zeer gewaardeerd!
Na nog een groepsfoto, werd afscheid genomen van de werkmakkers van GTTI en van de staf van het Sukuta Health Center, die hun grote dankbaarheid met veel enthousiasme lieten blijken. Het was zeker een moment dat onze ‘bende’ nog lang zal nablijven.
Met een laatste blik op het hospitaaltje, waar zoveel energie en zweet werd achtergelaten, werd dan de vertrouwde weg naar het hotel met een beetje nostalgie ingezet. Nadien gingen nog enkelen naar Brikama, het houtsculptuurcentrum, waar nog enkele djembé’s en andere mooie spulletjes werden gekocht.
Op naar de laatste avond bij Jamaa. Morgen staat nog een bezoekje aan de Serre Kunda Market op het programma, waarna de valiezen zullen gepakt worden.
Dit is dus naar alle waarschijnlijkheid het laatste verslag, tenzij er intussentijd nog ophefmakende dingetjes zouden gebeuren… zoniet… tot vrijdagochtend!
Nog even over dinsdag(avond)…
Het hotelmanagement organiseerde gisteravond een BBQ voor onze groep (en zo ook voor de andere gasten). Onder de tonen van zeer ontspannende muziek, gespeeld op een Cora (lokaal snaarinstrument – zie foto), konden we genieten van een aangename avond. Iets later sloeg de Sjembé-koorts toe, wanneer Yaps enkele bestelde drums naar het hotel bracht. Het kon niet anders of deze djembé’s moesten uitgetest worden, eerst door Yaps, dan samen met een hotelmedewerker, en dan met Abel, die zich niet onbetuigd liet, tot groot genoegen van de aanwezigen.
Dinsdag 26 januari
Dit verslag begint aan het einde van de (werk)dag; we kunnen nl. terugblikken op de realisatie van fase 2. Enkele details moeten nog bijgewerkt worden, naast het opkuisen van enkele lokalen en het inrichten van de noodoperatiekamer (emergency room).
Het is daarnaast ook duidelijk dat de vermoeiheid begint door te wegen bij de gehele groep, wat niet te verwonderen is als men al het geleverde werk op een rijtje zet en daarnaast de – voor deze tijd - ongewoon hoge temperatuur in aanmerking neemt. Eén ding is zonder twijfel: de jongens hebben zichzelf in dit project overtroffen! Het GO!, het KA Schoten en de ouders mogen fier zijn…
Morgen, woensdag, dus de “finishing touch”! Er wordt ook een “ceremony” gehouden waarop opnieuw verschillende belangrijke personaliteiten aanwezig zullen zijn. Vandaag kwam de “regional director for Health” langs het Center. Naast het feit dat zijzelf zeer onder de indruk was, stelde ze dat ze de minister persoonlijk zou vragen om morgen ook aanwezig te zijn.
We zijn dus een beetje nieuwsgierig naar dit evenement. Ook wordt het morgen een dag van afscheid, gezien donderdag – na een kort bezoek aan Serre Kunda – in het teken staat van het vertrek, ’s avonds omstreeks 21u (Belgische tijd: 22u). Afscheid dus van onze zwarte vrienden die 9 dagen aan onze zijde hebben meegewerkt, van de staf van het Sukuta Health Center, Van Yaps en zijn familie en zoveel anderen die intussen vertrouwd werden met die groep “toubab’s” (= witten) die dagelijks in Sukuta rondliepen.
Maandag 25 januari
Vooraleer aan het werk te gaan werd eerst een bezoek gebracht aan twee schooltjes in Sukuta, nl. een nursery school (kleuterschool) en een nursery- and basic school (kleuter- en lagere school). In beide scholen werd een grote hoeveelheid papier, pennen en ook speelgoed afgeleverd. We bezochten verschillende klasjes. We kregen een hele uitleg over de manier waarop de eerste elementaire lesjes aan de kleutertjes worden gegeven en over het basisonderwijs. De beide schooldirecteurs, in dit geval telkens ook de eigenaars van de schooltjes, waren zeer dankbaar voor het geleverde materiaal. Ter info: de meeste scholen in The Gambia zijn privé-initiatieven die door Westerse organisaties worden gesteund en de leerlingen moeten een financiële bijdrage leveren, hetgeen ook meestal “gesponsord” wordt.
Na deze aparte ervaring togen onze jongens terug aan het werk. De Gambiaanse vrienden waren al gestart met voorbereidingen en zo kon op de verschillende werkplekken verder afgewerkt worden. Het resultaat overtreft onze stoutste verwachtingen en het ziet er nu reeds naar uit dat we de geplande werken volledig zullen kunnen uitvoeren.
In de voormiddag kregen we opnieuw bezoek van de Alkalo (chief of burgemeester) van Sukuta. Hij bracht voor iedereen een frisdrank mee en was uiteraard opgetogen over de prestaties van het zwart-witte team.
Het enige probleem tijdens het werk vormt de hitte. Ook in Afrika is er duidelijk een wijziging in het klimaat. Naar schatting zijn de temperaturen hier ca. 10° C. hoger dan normaal. Niet vergeten: ook hier is het nu winter…!
Het spreekt dan ook vanzelf dat ook vandaag na het werk gretig afkoeling werd gezocht in de zee, waar krachtige golven een uitdaging vormen, of, naar keuze, in het rustige zwembad van het hotel.
Morgen gaan we er opnieuw tegenaan: fase 2 nadert zijn afwerking.
Zondag 24 januari
Vandaag werden enkele “classics” als uitstap gepland; in de voormiddag het Bijilo Forest Park, in de late namiddag Brikama Craft Market en Serre Kunda.
Op een redelijk vroeg uur (zeker voor een zondag…) werd de tocht aangevat via het strand, richting Kololi waar het “apenpark” gelegen is. Drie groepsleden verkozen om allerhande redenen een rustige voormiddag boven een misschien vermoeiende uitstap. De zon was voldoende afgeschermd zodat het een aangename wandeling werd, doorspekt met educatieve intermezzi van meester Theo. Op een terrasje vonden we meester Staf – wiens knie-ontsteking merkelijk verbeterde, maar toch verkoos om met alternatief vervoer deze verplaatsing te doen, samen met Johny.
Dat het Bijilo Forest Park zijn bijnaam “apenpark” niet heeft gestolen, zou al gauw blijken. Tientallen apen, groot en klein, leken ons blijkbaar op te wachten en poseerden gewillig voor de camera’s. Een deel van onze groep kwam nadien in een “oorlogje” terecht tussen twee apenfamilies; veel lawaai en uiteraard nog meer fotomateriaal. Op sommige momenten konden we ons de vraag stellen: “wie bewondert wie?”.
Na een mooie wandeling doorheen het bos was een drankje aan het strand welgekomen, alvorens de tocht naar het hotel terug aan te vatten. Meester Staf – intussen al goed hersteld van zijn knieprobleem – had zijn (foto-)hart in het park verloren en bleef, samen met Johny en Myriam, nog geruime tijd achter.
Tegen het middaguur was de temperatuur opnieuw naar een hoogtepunt geklommen en was iedereen tevreden dat er enkele rustige uurtjes volgden voor de rit naar de Brikama Craft Market. Deze plaats is het centrum van kunsthoutsnijwerk, waar men tientallen vaklui kan bezig zien bij het vervaardigen van de mooie beeldjes, maskers en andere typische producten.
Dat onze jongens daar hun hartje konden ophalen zal niemand betwijfelen…
Iets later dan voorzien vertrokken we dan richting Serre Kunda, maar onderweg kwam er een kink in de kabel. François, die met zijn filmtoestel de sfeer in het busje vastlegde en ook de omgeving filmde, had zijn videocamera nog in de hand toen moest gestopt worden voor een politiecontrole op de baan. Filmen bleek verboden en zo moest onze “cameraman” mee naar de politiepost. François in de gevangenis? Zo’n vaart liep het gelukkig niet, maar het vereiste wel veel overredingskracht van Yaps en François zelf om de politiemannen te overtuigen dat alles met goede bedoelingen was gebeurd. Het kwestieuze beeld was intussen gewist en de politieman werd uitgenodigd om Sukuta Health Center eens te komen bezoeken. Eind goed, al goed, maar het was intussen al te laat geworden om nog Serre Kunda te bezoeken. Uitgesteld tot donderdag…
Terug naar het hotel, en nadien naar Jamaa, voor opnieuw een lekkere maaltijd.
Morgen terug aan de slag!
Zaterdag 23 januari
De laatste - halve - werkdag van de week; de eerste kabels voor de bedgordijnen worden gespannen in de volledig afgewerkte recoveryroom van de materniteit. Rond 10u belde Davy Wymeersch, vertegenwoordiger van VIW (Vlamingen in de Wereld) in The Gambia, dat hij Sukuta Health Center deze voormiddag zou bezoeken, vergezeld van André Geens, voormalig minister van Ontwikkelingshulp in de Vlaamse regering, en Rik Decan, oud-voorzitter van VIW, met hun resp. echtgenotes. Reden genoeg om deze eerste kamer enigszins in gereedheid te brengen. Zij waren zeer onder de indruk van het geleverde werk en beloofden om het project verder onder de aandacht te brengen. Ook de kwaliteit van de meegebrachte medische apparatuur trok hun aandacht. Als toemaatje waren de beide dames getuige van de geboorte van een tweeling, gelegenheid die uiteraard “ons Myriam” niet liet voorbijgaan, zodat zij deze boorlingen onmiddellijk in haar armen kon nemen.
Het kon deze morgen blijkbaar niet op; na het vertrek van voormelde bezoekers kwam er een groep van Noorse aspirant-verpleegsters het Center bezoeken. Ook zij waren onder de indruk van het werk (…en onze jongens van de verpleegstertjes…!). Een groepsfoto met onze jongens zal dus in Noorwegen in verschillende kamers hangen…
Maar er werd natuurlijk nog gewerkt ook; het plafond van de derde zaal nadert ook zijn afwerking en het bijzondere daaraan is dat de jongens deze fase quasi op eigen houtje hebben uitgevoerd, tot grote fierheid van de begeleidende leerkrachten.
Zaterdagnamiddag kan eindelijk de boog wat minder gespannen worden; rustig rond het zwemdokje of aan het strand. Een welverdiende rust!
Vrijdag 22 januari
De eerste eerder rustige (halve) werkdag, met een minder warme temperatuur wat het werk uiteraard gemakkelijker maakte. Ook de routine begint in het werk mee te spelen.
De afdeling loodgieterij, volledig bestaande uit Gambiaanse leerlingen, heeft intussen – onder het toeziend oog van leraar Theo – de hygiënische handwassers in de operatie- en anesthesieruimte geplaatst. Een innovatie, want de watertoevoer gebeurt met… kniebediening!
De twee afgewerkte plafonds kregen ook een finishing touch met nieuwe lichtarmaturen. De planning voor het plaatsen van de bedgordijnen, waardoor de patiënten kunnen afgezonderd worden indien nodig, werd op punt gezet.
Zaterdagvoormiddag wordt dit alles verder gezet.
Donderdag 21 januari
Gisteravond bleven we in het hotel eten. Men zegt weleens “never change a winning team”; dit was dus ook toepasselijk op ons restaurant. We misten algauw de lekkere keuken van Jamaa, naast de hartelijke ontvangst! Vanavond geen twijfel…!
En dan “the hard stuff”: het werk in Sukuta Health Center schiet – dankzij de grote teamgeest - ongelooflijk op! Er zijn – op enkele details na – reeds drie plafonds afgewerkt en een vierde staat in de steigers. De twee nieuwe airco’s zijn geïnstalleerd en moeten nog enkel vacuum getrokken worden alvorens geactiveerd te worden. Ook één van de vorig jaar geïnstalleerde airco’s is nu ook gebruiksklaar gemaakt zodat dit onderdeel zijn afwerking nadert (de twee overige worden volgend jaar geïnstalleerd). Een nieuw elektriciteitsbord is aan afwerking toe en de verlichting en kleine ventilators worden ook geplaatst.
Binnenkort wordt het door onszelf ontwikkelde bedgordijnen systeem geplaatst (misschien een patent op vragen?), waarna deze kamers kunnen ingericht worden. Werk dan gedaan? Neen, er resten in deze fase nog enkele kleine plafonds.
Gelukkig staan we voor een weekeinde, want de vermoeidheid begint een beetje te wegen. Vrijdag en zaterdag wordt dan ook enkel de voormiddag gewerkt. De namiddagen blijven vrij en zondag worden – indien gewenst - enkele uitstappen voorzien.
De eindspurt zal dan maandag ingezet worden…
Oh ja: in een eerder verslag werd vermeld dat onze “zachte sector” reeds een 200-tal kledingspakketjes uitdeelde; foute info! Dinsdag werden niet minder dan 400 pakketten verspreid, hetgeen vandaag nog eens werd herhaald: tot nu toe dus 800 pakketten!!! (en het is nog niet gedaan…).
We vernamen ook dat ons werk op Sukuta Health Center door de bevolking erg gewaardeerd wordt. Op de plaatselijke markt is dit zelfs het gespreksonderwerp van de week! Onze jongens worden nog beroemd in The Gambia!
Woensdag 20 januari 2010
Alles loopt op rolletjes! Na aankomst op de campus van het Health Center werd onmiddellijk de draad terug opgenomen. Spijtig genoeg blijkt leraar Staf veel pijn te lijden door zijn knieprobleem. Aunty Sally zorgde wél voor een kruk en een wandelstok zodat hij zich iets beter kon behelpen. Dokter Inge, die vandaag met Jo terug huiswaarts keert, laat de nodige pijnstillers achter.
In elk geval geen reden voor leraar Staf om de leidsels te lossen. Hij blijft de werken dus met "strenge hand, blik en stem" leiden. Leraar Theo houdt zich intussen op twee terreinen onledig; hij leert zowel de GTTI-elektriekers als de loodgieters enkele "knepen van het vak". Johny en Myriam (Colin) beginnen aan een nieuwe vracht kledij, die donderdag opnieuw zal uitgedeeld worden.
Het voorradige schoolgerief wordt door François gesorteerd. Dat wordt volgende week naar enkele schooltjes in Sukuta gebracht.
Tegen het middaguur wordt de eerste plafond – op enkele details na – afgewerkt. Aunty Sally, die het werk kwam bewonderen, was zo opgetogen dat ze elke – in die kamer aanwezige – leerling aan haar borst drukte (en dat is de moeite…!). Ook in de grote kamer zijn de plafondkaders bijna afgewerkt en is de elektriciteit aangepast zodat het morgen kan afgewerkt worden.
Een tweede airco-buitenunit wordt eveneens geplaatst zodat ook op dat vlak afwerking in het zicht is. Het derde plafond op rij werd intussen ook afgebroken (niet bepaald de properste job…). Het is duidelijk: het teamwork levert vruchten op! Om dit mooie resultaat te vrijwaren moeten er echter ook enkele gaten in het dak gedicht worden. Onder een broeiende zon voorwaar ook geen simpele klus…
Aunty Sally en haar medewerker Buba hebben intussen de Minister of Health and Social Affairs geïnformeerd over ons project en hij zou volgende week het Center bezoeken. Eén ding is zeker: hij moet niet vragen om zijn ministerie op dezelfde wijze "aan te pakken"…
Niet vergeten te vermelden dat het middagmaal eens te meer smaakte. Gambiaans stoofvlees met rijst… De ouders zullen bij terugkeer van hun jongens kookles moeten volgen…!
Intermezzo
Zoals reeds in het vorig verslag vermeld hebben Jo en François, als bestuursleden van de initiatiefnemende vzw Steen, bij enkele glaasjes een aangenaam gesprek gevoerd met onze jongens waarbij zij de gelegenheid kregen om hun eerste indrukken te geven over hun eerste dagen in The Gambia.
Het was daarbij zeer prettig vast te stellen hoe deze groep eensgezind enthousiast waren over deze ervaring, waarbij de nadruk werd gelegd op de vriendelijkheid van de plaatselijke bevolking, hun dankbaarheid en hulpvaardigheid. Ook de toffe samenwerking met de leerlingen van het GTTI bleek voor onze jongens zeer belangrijk.
Waar ze misschien met een beetje vrees waren vertrokken voor wat betreft het eten, bleek dit algauw onnodig gezien elk gerecht – zelfs wanneer het een typisch Gambiaanse schotel was – even lekker bleek.
Van de kant van Jo, zijn partner Inge, en François werd waardering uitgesproken over de samenhorigheid binnen de groep, hun inzet voor wat betreft het werk in Sukuta Health Center, en de discipline die steeds werd getoond.
De groep bedankte Jo en François voor de kans die hen geboden wordt dit te mogen meemaken. Een goede afsluiter om aan een lekker avondmaal te beginnen!
Dinsdag 19 januari
Deze dag zou in feite een replay worden van de vorige, met als hoofdbrok uiteraard het verderzetten van de verschillende werkzaamheden.
Zo zagen we de vorderingen aan de te vervangen plafonds, waar intussen al aan een tweede kamer werd begonnen; werden aanpassingen aan de elektrische leidingen gedaan en de buitenunit van een airco geplaatst.
In de "zachte sector" werden ondertussen een 200-tal kledingspakketjes uitgedeeld aan de jonge moeders die op dinsdag naar de controle komen met hun baby’s. Ook de leerlingen van GTTI kregen een mooi kledingpakket cadeau (gisteren werd reeds een volledige voetbalset voor het schoolteam bezorgd).
Rolstoelen werden dan weer overhandigd aan enerzijds een man wiens stoel volledig versleten was, anderzijds een man die volledig immobiel was. Met deze stoel kreeg hij eindelijk de gelegenheid om buiten te komen.
De middaglunch word took zo’n beetje routine, met uitzondering natuurlijk van het feit dat het steeds even lekker is…
Bij aankomst in het hotel bleek dan – na enige discussie – eindelijk de mogelijkheid voorhanden om de laatste twee leden van de groep in het hoofdgebouw te logeren. Een verademing voor leraar Staf, die erg veel last heeft van kniepijn en dus graag elke overbodige verplaatsing vermijdt.
Vanavond zullen Jo en François (leden van de vzw Steen) het voorbeeld volgen van Myriam (Colin) – gisteren - en de jongens een glaasje aanbieden en indrukken uitwisselen over deze eerste dagen in The Gambia.
Een avondmaal bij Jamaa sluit op een even routineuse maar daarom niet minder prettige manier deze zware werkdag af…
Maandag 18 januari
Met een zware – en vooral bloedhete – werkdag in het vooruitzicht, werd ervoor gekozen om vroeg naar onze “werf”, het Sukuta Health Center, te vertrekken… maar dat was buiten de waard gerekend, in casu zij die voor het ontbijt moesten zorgen… Uiteindelijk konden we toch om 8u30 vertrekken.
Daar werden we al opgewacht door enkele van onze zwarte vrienden die de komende weken aan onze zijde zouden werken (in de loop van de voormiddag waren ze alle tien aanwezig: Ibrahim, Ansumana, Jammeh, Manjang, Bully, Sinyan, Krubully, Sutering, Jammeh (bis) en Omar).
Onmiddellijk werd de planning uiteengezet: één airco reeds uitpakken en de montagehandleiding doornemen; het nodige materiaal klaarleggen; de operatielamp in orde brengen en een kleine herstelling uitvoeren; de eerste kamer ontruimen, de nodige opmetingen doen en het bestaande plafond uitbreken; de meegebrachte kledij selecteren. Wit en zwart naast mekaar, een helpende hand waar nodig. Het was gauw duidelijk dat het systeem goed klikte! We kunnen bij deze hoge temperatuur onmogelijk spreken van zwaar en minder zwaar werk, maar het uitbreken van het plafond was niet bepaald het prettigste werk. Witte jongens werden zwart en zwarte jongens werden wit van het vuil en stof…
’s Middags opnieuw de lunch in Yaps’ place: butterfish met frietjes voor de jongelui en een soort makreel “en papillotte” voor de “oudjes”…
Gezien Yaps’ place slechts een beperkt aantal plaatsen heeft, blijven de GTTI-boys voor hun lunch op Sukuta Health Center.
Nadien werd het werk terug opgepikt en de vorderingen zijn goed merkbaar.
Ook blijkt dat we gigantische hoeveelheden kledij en ander textiel hebben overgebracht. Een hele opdracht om dit ter bestemming te brengen! We kunnen o.a. een tiental voetbalteams van kledij voorzien…
Met een zekere voldoening werd dan ook de tocht terug naar het hotel aangevat. Het avondgebeuren wordt stilaan routineus; een beetje afkoeling vinden door een plonsje en een drankje en dan voorbereiden op het avondmaal.
Intussen zijn alle leerlingen ondergebracht in het hoofdgebouw van het hotel… enkel de leerkrachten Staf en Theo blijven – nog even – “verweesd” in het bijgebouw achter…
Zondag 17 januari
Als "pre"beloning voor het harde werk dat vanaf maandag te wachten staat werd een uitstap gepland naar enkele typische plaatsen in de omgeving. Eerst werd Lamin Lodge bezocht, waar een boottocht per prauw werd gemaakt doorheen de mangroves. Op voorstel van de "captain" werd een extraatje ingelast en werden nabijgelegen rijstvelden en andere groententeelten bezocht. Enkele opmerkelijke boomsoorten onderweg kregen ook aandacht. Dan terug naar het vertrekpunt waar we de eigenlijke Lamin Lodge bezochten, een opmerkelijk houten gebouw met 2 verdiepingen, van waaruit men een ver uitzicht heeft over de mangroves.
Nadien werd de richting Paradise Beach ingeslagen (zoals de naam het zegt, een paradijselijk strand), waar we de lunch gebruikten en – voor degenen die het wensten – in de oceaan konden zwemmen. Aansluitend een bezoek aan Tanji Fishing Village, waar we de visrokerij en het drukke strand bezochten. Een druk strand, niet met zonnekloppers maar met de plaatselijke bevolking die tracht vis te verkopen of te kopen. De kleurrijke vissersboten bieden gelegenheid tot mooie, typische, foto’s.
En dan terug naar het hotel, waar een verfrissende duik of douche alle hitte kon wegspoelen.
Deze dagen hebben aan onze "Bendeleden" reeds een zeer verscheiden beeld van de streek gegeven. Morgen (maandag) wordt het andere koek… Dat "bezwete" verslag volgt later… als er dan nog energie overblijft
Zaterdag 16 januari
Zoals eerder werd afgesproken met Aunty Sally werden we op Sukuta Health Center verwacht om 9:30u, gezien er een officiële "welcoming ceremony" zou gehouden worden. Na onze aankomst kwamen geleidelijk de ouderen van het dorp (Council of Elders), de Alkalo, de Imam, en andere belangrijke personen van Sukuta het terrein opgestapt. Nadat iedereen een plaats kreeg werden er verschillende toespraken in Mandinka gehouden, telkens vertaald in het Engels door Buba, de "linkerhand" van Aunty Sally. Na een wederwoord van dank door François, werd een frisdrank aangeboden en werden we vergast op een muzikaal intermezzo op djembé en andere traditionele instrumenten. En dan… begon het eerste harde werk. Onder een bloedhete zon (het was de vorige dag al duidelijk geworden dat de wintertemperatuur dit jaar biezonder hoog was) werd de container geopend. Op het eerste zicht leek alles nogal door mekaar geschud, maar dat viel uiteindelijk mee. De inhoud werd - met uitzondering van het renovatiemateriaal – in een ketting naar daartoe geschikte ruimtes gebracht en in een eerste selectie verdeeld (medisch materiaal en geneesmiddelen, kledij, speelgoed, e.d.).
Het enthousiasme om aan dit werk te beginnen leidde ertoe dat we… te vroeg gereed waren! We wandelden dan naar Yaps’ Place, het restaurantje waar we tijdens de volgende weken zullen lunchen. Veel te vroeg dus, en daardoor moesten we (te) lang wachten maar dat geduld werd beloond met een vers geprepareerde "chicken Yassa met rijst" in overvloed. Nadien dan terug naar het hotel, waar de verhitte lichamen afkoeling vonden in de zee of het zwemdokje. Ook werd er een Gambia-België beachvolley gespeeld, naar ons werd medegedeeld, gewonnen door onze jongens.
François, voorzitter van de vzw Steen, had een samenkomst gepland met leden van andere hulporganisaties, allen aangesloten bij de Senegambiagroup. Een tiental personen waren aanwezig en luisterden met veel aandacht naar het relaas van ons project, waarna ze ook hun werk toelichten. Ze bleven ook allen eten in ons "huisrestaurant" Jamaa’s bar.
Vrijdag 15 januari
Na een (sober) ontbijt, in de bar aan het zwemdok, werden we afgehaald door Yaps, die ons met het busje naar het GTTI, de technische school waarmee KA Schoten een overeenkomst sloot, bracht. Een eerste kennismaking met de omgeving, hetgeen de "nieuwelingen" zeker de wenkbrauwen deed optrekken. Foto’s zullen dit later illustreren. In het GTTI stond Sidat, de begeleidende leraar van de Gambiaanse leerlingen, ons op te wachten en hij bracht ons naar een conferentiezaaltje, waar de "registrar" en de "deputy director" de groep officieel hebben begroet. Nadien bezochten we kort de nabijgelegen bibliotheek waarna we kennismaakten met de afdeling houtbewerking. Leraar Staf voelde zich onmiddellijk in zijn element zodat we hem bijna moesten wegsleuren gezien we nog een bezoek aan het Sukuta Health Center voor de boeg hadden.
Ook hier een hartelijk weerzien met Aunty Sally, de verantwoordelijke hoofdverpleegster, en haar medewerkers. Ook konden we dan zelf vaststellen dat de 40 container zonder problemen was aangekomen. Oefff!
Aunty Sally loodste ons dan tot bij de Alkalo van Sukuta (Chief, of burgemeester) die ons in zijn compound verwelkomde. Na een drankje en een fotoshoot was het tijd voor de lunch in een eenvoudig restaurantje en dan terug richting hotel. Op vrijdag valt het werk in The Gambia stil om 14:00u voor het gebed, zodat we tot zaterdag moesten wachten om in actie te treden. Tijd dus om kennis te maken met de oceaan. Na de nodige richtlijnen in verband met de krachtige stroming en golfslag kon de Bende een verfrissende plons wel gebruiken. Later op de avond opnieuw een hartelijke begroeting in Jamaa’s restaurant, dat sinds vorig jaar het statuut kreeg van "huisrestaurant". Een lekkere maaltijd sloot deze "echte eerste" dag af. Zaterdag zou het echte werk beginnen.
Donderdag 14 januari
Om 6:30 u vertrok de schoolbus richting Zaventem en op de weg er naartoe werd François opgepikt. Aangekomen werd onmiddellijk ingecheckt maar intussen hadden we reeds vernomen dat de vlucht meer dan een uur vertraging zou oplopen. Wel kreeg iedereen een voucher van 11 EUR om het ‘leed te verzachten’. Myriam (de zus van Mr. Colin) vervoegde intussen de ‘bende’.
Lang wachten dus, maar uiteindelijk zou de Airbus 330 rond 13u vertrekken. Wegens een staking van de Franse verkeersleiders werd de vluchtroute waarschijnlijk verlegd en duurde de vlucht minstens een uur langer. Ook een voorziene stop in Dakar nam heel wat tijd in beslag zodat we onvoorzien laat op Yundum International Airport landden. De traditionele chaotische bagagehandling stelde ook ons geduld op de proef, maar uiteindelijk kregen we dan een hartelijke begroeting door Yaps, onze plaatselijke toeverlaat. Een prettig weerzien voor sommigen, terwijl de ‘nieuwelingen’ onmiddellijk kennismaakten met de charmante persoonlijkheid van Yaps.
De tocht naar het hotel gaf uiteraard maar weinig beeld van de omgeving, gezien het al pikdonker was. Aankomst in het hotel rond 20u, met een even hartelijke begroeting door de manager en het personeel. Een kleine domper op het enthousiasme toen werd gemeld dat we niet de gevraagde kamers kregen en een deel van de ‘bende’ in een verder gelegen bijgebouw werd ondergebracht, met de belofte dat het geleidelijk aan zou geregeld worden. We werden ter plaatse ook begroet door Jo en Inge, leden van de vzw Steen, die van deze gelegenheid gebruik maakten om ook Gambia (en Sukuta) te bezoeken. Na een maaltijd in het hotel was iedereen blij de kamers te kunnen opzoeken na een vermoeiende reis.
Woensdag 13 januari: vertrek op school
Woensdagmiddag werden onze 10 dapperen uitgewuifd door hun medeleerlingen van het KA Schoten/Schilde. Het team trekt donderdagochtend richting Gambia om er een materniteitgebouw verder te renoveren. Acht studenten houtbewerking en twee toekomstige elektriciens gaan er in het Afrikaanse land mee voor zorgen dat de plaatselijke vrouwen in optimale omstandigheden kunnen bevallen. Vorig schooljaar werd er al een eerste fase afgewerkt. De lichting 2009 – 2010 zal de tweede fase inluiden.
De jongens en hun leerkrachten kijken al lang uit naar hun 14-daagse stage en dat zeker niet alleen omwille van het goede weer. Er worden immers temperaturen van om en bij de 30° voorspeld. “We hebben er enorm veel zin in. We kunnen haast niet wachten om op het vliegtuig te stappen. Natuurlijk is het voor ons leuk om eens niet naar school te moeten gaan maar we zijn er ons van bewust dat het ginder hard werken wordt. We gaan er alvast het beste van maken en hopen zo ons steentje bij te dragen,” klinkt het in koor.
